Een cv vertelt waar iemand gewerkt heeft. Het vertelt niet hoe die persoon binnenkomt op een moeilijk moment. Daarom hier een stukje over mijzelf.
Ik ben opgegroeid in Twente en spreek naast Nederlands ook Engels en Turks. In mijn werk merk ik hoe waardevol dat is. Als iemand in een spannende situatie ineens in zijn eigen taal aangesproken wordt, zakt de spanning vaak al een beetje. Dat kleine beetje ruimte is precies wat er dan nodig is.
Wat mensen het eerst over mij zeggen, is dat ik rustig blijf. Dat is niet omdat een situatie mij koud laat, maar omdat ik heb geleerd dat onrust aanstekelijk werkt en kalmte ook. In een crisis is de rust die u meebrengt vaak uw belangrijkste gereedschap. Ik neem de tijd, ik luister eerst en ik doe wat ik zeg. Ook als dat betekent dat ik iets moet zeggen wat iemand liever niet hoort.
Ik werk graag in een team. Juist in de acute zorg red je het niet alleen: u heeft collega's nodig die op elkaar kunnen bouwen en die elkaar durven aan te spreken. Zelf ben ik iemand die overlegt, meedenkt en aanpakt zonder eerst te wachten tot iemand anders het doet.
Daarbuiten houd ik het graag simpel. Sporten, koken en tijd met familie en vrienden. Dat houdt mijn hoofd leeg, en met een leeg hoofd sta ik de volgende dag weer scherp voor de mensen die ik begeleid.